Autorace bij Valavond

Langs de baan witte, rode en gele strepen in de vallende duisternis, als lichtsporen in een eindeloze tunnel. De speakerstem echoot over de tribunes, overstemd door het gejoel wanneer een favoriet naar voren schuift. Kinderen zitten met grote ogen tegen hun ouders aan, oren half bedekt, maar geen seconde willen ze missen. De nacht valt definitief, de temperatuur daalt, maar de spanning blijft gloeien als de remschijven in de chicanes. Wanneer de vlag uiteindelijk valt, blijft het geluid nog even hangen in de lucht, als een nagalm van pure adrenaline, voordat het langzaam oplost in het zachte geroezemoes van een publiek dat moe, maar betoverd, het circuit verlaat.